..............................................................................ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

απόδραση
, ή δραπέτευση, χαρακτηρίζεται η πράξη κρατούμενου ή φυλακισμένου που ενδεχομένως να επιχειρήσει, ή έχει επιχειρήσει, προκειμένου ν΄ ανακτήσει την ελευθερία του.... Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Oδοιπορικό στα παράλια της αλησμόνητης Μ. Ασίας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.............................«Όποιος ελεύθερα συλλογάται συλλογάται καλά», Ρήγας Φεραίος Βελενστινλής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


"Η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. Έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της Ε.Ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [Ο Δρόμος της Αριστεράς]

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Γιατί με ενόχλησε ο θάνατος της Μαίρης Τσώνη...

Γιατί με ενόχλησε ο θάνατος της Μαίρης Τσώνη...

-| Του Γιάννη Αγγελάκη // Στον Αγώνα της Κρήτης |-http://agonaskritis.gr/


Κατά ένα περίεργο τρόπο, με ενόχλησε πολύ ο θάνατος της Μαίρης Τσώνη. Δεν την γνώρισα ποτέ, ούτε την είχα δει να παίζει ζωντανά.

Ήξερα πως σύχναζε στα Χανιά. Είχε φίλους εδώ. Δε θέλω να εξετάσω αν και κατά πόσο θα μπορούσε να σωθεί. Σε συζητήσεις με φίλους υποστήριζα ότι αν δε ζούσε στην Ελλάδα μπορεί να ζούσε. Η Μαίρη Τσώνη όμως επέλεξε να μείνει εδώ και να δώσει τον αγώνα της.
Την Μαίρη Τσώνη την έμαθα από σπόντα και σχετικά αργά. Το 2011, το Velvet Bus ένα φεστιβάλ δρόμου που διέσχιζε την επαρχία της Ελλάδας της κρίσης με ξενόγλωσσα συγκροτήματα, έκανε στάση στην περιοδεία του στο Ελαιουργείο / Εργοστάσιο Τέχνης στο Δρομόνερο Χανίων. Σχετικό δελτίο τύπου στάλθηκε και στην εφημερίδα μας κι έτσι βρέθηκα κι εγώ εκεί δίχως να ξέρω πολλά.
Η συναυλία ήταν μία ιδιαίτερη εμπειρία – εξαιτίας και της μορφής του φεστιβάλ, της ιδέας από πίσω του – όμως μουσικά, εγώ προσωπικά ξεχώρισα τον Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης) με τους Felizol.
Επιστρέφοντας στο σπίτι μου άρχισα να ψάχνω να βρω υλικό τους. Έτσι, πρωτοάκουσα την απόκοσμη φωνή της Μαίρης Τσώνη.
Δεν ήξερα πως ήταν η ηθοποιός του Κυνόδοντα. Δε μπορούσα να χωνέψω πως από ένα πλάσμα λεπτό, που κάποιες στιγμές έμοιαζε εύθραυστο, έβγαινε αυτή η όλο δύναμη φωνή.
Ο Boy έπαιξε και άλλη φορά στα Χανιά (στο Σπίτι – έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο καλλιτεχνών που δεν υπάρχει πλέον – και πιο πρόσφατα στο Ride), ποτέ όμως μαζί με τη Mary.
H Μαίρη Τσώνη είχε παίξει στα Χανιά, αλλά μόνη της. Έκανε ανεπίσημα κάποιες παρουσίες στο «Υπόγειο», έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο καλλιτέχνων (μια ιδιότυπη συνέχεια του Σπιτιού) στην οδό Αποκορώνου αλλά και στα πλαίσια των εγκαινίων έκθεσης «ΣΩΜΑ / ΟΘΟΝΗ: Γυναικείες Ταυτότητες και Νέα Μέσα» που πραγματοποιήθηκαν στις 31 Αυγούστου του 2012 στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων. Από εκεί είναι και το βίντεο που παραθέτω. Το performance της ξεκινά με το τραγούδι του Johny Cash – God’s Gonna Cut you Down:


Αν μ’ ενόχλησε κάτι ιδιαίτερα με τον θάνατο της Μαίρης Τσώνη είναι ότι ήταν πολύ ταλαντούχα και σε πολλούς τομείς. Σκεφτόμουν πως πολλοί ηθοποιοί περιμένουν μια ευκαιρία, και η Μαίρη Τσώνη την είχε αυτή την ευκαιρία με τον Κυνόδοντα. Όμως, η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη. Δεν ξέρω κατά πόσο έχει μερίδιο ευθύνης και αυτή. Όμως εκεί που θα έπρεπε να έρθει το ξεπέταγμα, η Ελλάδα εισήλθε σε μία περίοδο βαθιά κρίσης. Οι χρηματοδοτήσεις σε δράσεις πολιτισμού εκμηδενίστηκαν και η ανεργία στον κλάδο των ηθοποιών πλέον ξεπερνά το 90%.
Ο θάνατός της με πείραξε όμως και για άλλο ένα λόγο. Κατ’ ένα τρόπο η Μαίρη Τσώνη ήταν εκπρόσωπος μιας γενιάς νέων ανθρώπων με πολλές ικανότητες και ιδιαίτερα ταλέντα που χάνεται μέσα στην κρίση. Τα ταλέντα και οι ικανότητες γίνονται βάρος και δεν αναγνωρίζονται. Η αξιοπρέπεια τους τσαλαπατιέται. Η γενιά αυτή βιώνει μία πολύ μεγάλη ματαίωση. Η γενιά αυτή βρίσκεται περίπου σε μία θέση να απολογείται για τις ικανότητές της.
Πολλοί έχουν φύγει στο εξωτερικό. Κάποιοι έχουν μείνει στην Ελλάδα. Από αυτούς που μένουν πολλοί συμβιβάζονται, λίγοι κατορθώνουν να συνεχίσουν στο μονοπάτι που θέλουν να χαράξουν και με πολλές θυσίες. Κάποιοι περιθωριοποιούνται. Και κάποιοι καταρρέουν.
Δεν ξέρω αν η Μαίρη Τσώνη ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Ξέρω όμως ότι άνηκε σε μία κατηγορία νέων ανθρώπων στην Ελλάδα η οποία πέρα από ταλέντο και ικανότητες που δεν υπάρχει πεδίο για να φανούν, έχει ιδιαίτερες ευαισθησίες και δίνει βαρύτητα στην αισθητική. Αυτά, στην Ελλάδα ποτέ δεν τύγχαναν αναγνώρισης. Στην Ελλάδα της κρίσης, πολλές φορές τυγχάνουν και του σαρκασμού.
Διαβάζω τώρα μετά τον θάνατο της Μαίρης Τσώνη μία παλιά συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη, όταν ήταν μαζί ως Mary and the Boy. Παραθέτω τον σύνδεσμο για αυτή τη συνέντευξη γιατί δίνει μία άλλη εικόνα, δύο νέων ανθρώπων, εσωστρεφών, ευαίσθητων και ντροπαλών όπως πολλά παιδιά δίπλα μας, με όνειρα και ταλέντο, που κάνουν κάτι πολύ όμορφο υπό πολύ δύσκολες συνθήκες. Όμως με αισιοδοξία και χαμόγελο. Κάτι, που στην πορεία, φαίνεται ότι έχασε η Μαίρη Τσώνη.

Διαβάστε τη συνέντευξη εδώ: mousiko-therapeia.blogspot.gr
(σημείωση: η φωτογραφία είναι του Σπύρου Σταβερη)
__________
~~~~~~~~~~~~~

Ένα αντίο στη Μαίρη Τσώνη. Ηταν μόλις 30 ετών

http://weekend-net.blogspot.gr/2017/05/30.html

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Σε αυτό το εστιατόριο πληρώνουν οι πλούσιοι και τρώνε οι φτωχοί

Σε αυτό το εστιατόριο πληρώνουν οι πλούσιοι και τρώνε οι φτωχοί
Μία δράση που μπορεί να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα!
Το εστιατόριο "Robin Hood" (Ρομπέν των Δασών) στο κέντρο της Μαδρίτης την ημέρα προσφέρει στους πελάτες του πρωινό και μεσημεριανό και το βράδυ ανοίγει μόνο για τους άστεγους, παρέχοντας δωρεάν δείπνο. 
Το πρωτοποριακό αλληλέγγυο εστιατόριο αποτελεί ένα ζεστό καταφύγιο για τους άστεγους και τους φτωχούς, που βρίσκουν κάθε βράδυ ένα στρωμένο τραπέζι με λουλούδια, ωραία ποτήρια, μαχαιροπήρουνα και ένα ζεστό δείπνο.
Την δράση αλληλεγγύης υποστηρίζει η τοπική οργάνωση Mensajeros de la Paz (Αγγελιοφόροι της Ειρήνης), ενώ οι πελάτες σχηματίζουν ουρές και περιμένουν σε λίστα αναμονής για να εξυπηρετηθούν.
Περισσότεροι από 100 άνθρωποι, οι οποίοι ζουν σε καθεστώς φτώχειας στην Ισπανία της ανεργίας, τρώνε δωρεάν κάθε βράδυ στο εστιατόριο, από τα έσοδα που συγκεντρώνει η πρωινή βάρδια. 




_____________

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Οι τάσεις φυγής δεν δείχνουν να υποχωρούν αλλά αντιθέτως αυξάνονται. Πεντακόσιες (500) χιλ Έλληνες μετανάστευσαν λόγω κρίσης από το 2008...

Πεντακόσιες (500) χιλ Έλληνες μετανάστευσαν λόγω κρίσης από το 2008... Οι τάσεις φυγής δεν δείχνουν να υποχωρούν αλλά αντιθέτως αυξάνονται.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η ΤτΕ, ο αριθμός των Ελλήνων ηλικίας 15-64 ετών, που από το 2008 μέχρι σήμερα έφυγαν μόνιμα από τη χώρα, ξεπερνά τις 427.000. Σημείο ορόσημο είναι το 2013, όταν ο μέσος όρος αποδημίας τριπλασιάζεται σε σχέση με το 2008, με το φαινόμενο να συνεχίζεται με την ίδια ένταση το 2014 και να οξύνεται κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Διαβάστε περισσότερα για τη μετανάστευση των Ελλήνων: 

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Μια Κρητικιά στη Νέα Υόρκη

maria_manoysaki.jpg

Μαρία Μανουσάκη
Η επαγγελματίας μουσικός, βιολίστρια, Μαρία Μανουσάκη
Συνάντησα τη Μαρία Μανουσάκη στο Ψυχικό, εκεί δώσαμε το ραντεβού μας. Είναι από την Κρήτη αλλά δεν ζει στην Κρήτη. Ούτε όμως και στην Αθήνα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια κατοικεί και δουλεύει στη Νέα Υόρκη.
Επαγγελματίας μουσικός, βιολίστρια, μόλις κυκλοφόρησε και το νέο της cd με τίτλο «Sole Voyage» σε jazz and world στυλ και με πολλά κρητικά στοιχεία. Στη συνάντησή μας ήρθε... φορτωμένη, το βιολί της στη θήκη της αλλά κι έναν μικρό (και... βαρύ) ενισχυτή. Ηταν από πρόβα. «Τα κάνω όλα μόνη μου», λέει γελώντας. «Είμαι ταυτόχρονα και μάνατζερ του εαυτού μου».
Εμεινε στην Αθήνα λίγες ημέρες και τώρα βρίσκεται στη γενέτειρά της, τα Χανιά. Εκεί αύριο παίζει στο «Faggoto Hot Club de Grece», την Παρασκευή στο «Vamos», ενώ το Σάββατο θα δώσει ένα live στο Ρέθυμνο.
Μαζί της θα είναι ο Γιάννης Κιριμκιρίδης στο πιάνο, ο Μιχάλης Ευδαίμων στο μπάσο, ο Κώστας Αναστασιάδης στα τύμπανα και ο Tigran Sargsyan στα φωνητικά και στο ντουντούκ.
Τέλος του μήνα θα φύγει ξανά για Νέα Υόρκη. «Είναι κι εκεί δύσκολα τα πράγματα», λέει. «Αλλά βρίσκεσαι μέσα στη μουσική. Στην Ελλάδα δεν μπορείς να εξελιχθείς, παραμένεις στάσιμος. Αντιθέτως στο εξωτερικό σού προσφέρονται πολλές ευκαιρίες». Το πρόγραμμά της περιλαμβάνει συναυλίες παντού στον κόσμο, στις 9 Απριλίου στις Μπαχάμες (!), την 1η Μαΐου στη Βουδαπέστη, ενδιαμέσως στη Νέα Υόρκη κ.ο.κ.
Το «Sole Voyage» είναι ένα cd που γοητεύει με τον ήχο του. Είναι η κρητική λύρα που του δίνει άλλο ηχόχρωμα. «Αρέσουν τα κρητικά στους ξένους», επισημαίνει η Μαρία. Η ίδια θεωρεί πως κινείται σε world, κυρίως, μονοπάτια. «Αυτός είναι ο ήχος μου κυρίως». Και αγαπάει πολύ την τζαζ.
Και είναι πολύ δυναμική, το «παλεύει». Στο «Sole Voyage» υπάρχουν δικές της συνθέσεις εκτός από ένα παραδοσιακό κομμάτι και ένα του Ara Dinkjian, ενώ μπάσο παίζει ο εξαιρετικός Πέτρος Κλαμπάνης, από τους καλύτερους του είδους του (επίσης, κάτοικος Νέας Υόρκης).
Στις 25 και 26 Μαρτίου η Μαρία Μανουσάκη διοργανώνει ακόμα δύο events στην Κρήτη, στο Vamos Xasomeri. Το «Cretan Jazz» κατ' αρχάς, ένα live με διασκευές κρητικών συνθέσεων σε τζαζ αρμονίες συν κάποια δικά της κομμάτια ενορχηστρωμένα για λαούτο (με τον Νεκτάριο Κωστάκη), κιθάρα και βιολί.
Το δεύτερο είναι το «Carsten Thruedal experimental rhythm and blues», του Κάρστεν, ενός Δανού που ζει μόνιμα στην Κρήτη. Θα παίξουν οι δυο τους συνθέσεις τους αλλά και διασκευές από Μπομπ Ντίλαν και Grateful Dead αποκλειστικά.
Να σημειώσουμε από τώρα κι ένα φεστιβάλ, μονοήμερο, που διοργανώνει η Μαρία (μόνη της!) στα Χανιά κάθε καλοκαίρι. Πέρυσι μάζεψε 800 άτομα και φέτος θα γίνει κάτω από μια γέφυρα, σε έναν ποταμό, στο χωριό Αλικιανός. Στις 20 Ιουλίου, λοιπόν, θα έχουμε το «3o Cretan World Music Festival». Κλείνω εισιτήριο από τώρα.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Ταξιδεύοντας με τον ήχο των πνευστών

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Κως : Απελπισία, εξαθλίωση, απόγνωση, εγκατάλειψη

Δημοσιογράφος

                        Φωτό από το αστυνομικό τμήμα της Κω                        


Απελπισία, εξαθλίωση, απόγνωση, εγκατάλειψη, όσες λέξεις και αν σκεφτούμε καμία δεν αρκεί για να περιγράψει την κατάσταση με τους πρόσφυγες στην Κω. Το νησί, ως γνωστόν, τους τελευταίους μήνες δέχεται τεράστια κύματα προσφύγων από τις γειτονικές ακτές, εκατοντάδες ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους Σύριοι, που καθημερινά διασχίζουν τη Μεσόγειο μέσα σε καρυδότσουφλα για να σώσουν τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους από τον πόλεμο, για να ξεφύγουν από την άνιση μάχη με το θάνατο. Κάποιοι από αυτούς τα κατάφεραν και κάποιοι από αυτούς έφτασαν στην Κω.
Με έναν κατά προσέγγιση υπολογισμό, μπορούμε να πούμε πως αυτή τη στιγμή στο νησί βρίσκονται πάνω απο 2000 άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν την έκδοση των χαρτιών τους για να περάσουν στην Αθήνα και έπειτα στην αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρας…δηλαδή Αμυγδαλέζα, Πεδίον του Άρεως ή Ελαιώνα…. Από τους 2000 αυτούς ανθρώπους, η μεγάλη πλειοψηφία διαμένει προσωρινά στο εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο «Captain Elias», κτίριο που παραχωρήθηκε από την τράπεζα Πειραιώς (χμμ) στο αρμόδιο Υπουργείο από τον Απρίλιο ως προσωρινή λύση στέγασης των ανθρώπων. Η λέξη λύση είναι μάλλον προσβολή στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού όταν λέμε εγκαταλελειμμένο το εννούμε με την πιο κυριολεκτική έννοια του όρου: το κτίριο δεν είναι ικανό να στεγάσει ποντίκια, πόσο μάλλον εκατοντάδες ανθρώπους οι οποίοι καθημερινά βρίσκονται στοιβαγμένοι σε έναν χώρο-κολαστήριο χωρίς νερό, χωρίς ρεύμα, χωρίς αποχετευτικό σύστημα και πλέον χωρίς φαγητό.
Να εξηγήσουμε τώρα πως έχει προκύψει το τελευταίο: όταν πριν από 2 μήνες παρότι η κατάσταση ολοένα και επιδεινωνόταν έγινε σαφές πως ούτε η πολιτεία ούτε οι τοπικές αρχές έκαναν κάτι για να βοηθήσουν, συγκροτήθηκε η πρωτοβουλία «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΩΣ» η οποία με τις λιγοστές της δυνάμεις ανέλαβε τη σίτιση και την κάλυψη όποιων άλλων αναγκών μπορούσε των προσφύγων στο χώρο. Τι σήμαινε αυτό πρακτικά; Μια χούφτα εθελοντών, με τη βοήθεια κάποιων Μ.Κ.Ο, έπρεπε να αδειάζει την τρύπια αποχέτευση του ξενοδοχείου κάθε 2 μέρες για να μην πλημμυρήσει η περιοχή. Μια χούφτα ανθρώπων έπρεπε να συγκεντρώνει καθημερινά ρούχα, παπούτσια και ο,τι άλλο χρειαζόταν βασισμένη σε δωρεές κατοίκων του νησιού. Μια χούφτα ανθρώπων έπρεπε καθημερινά να συγκεντρώνει φαγητό από ξενοδοχεία και τοπικούς παραγωγούς και να διανέμει τις μερίδες στους πρόσφυγες, μερίδες ωστόσο που ολοένα και μειώνονταν ενώ οι το πλήθος των ανθρώπων μεγάλωνε. Η κατάσταση έφτασε σε ένα θλιβερό κρεσέντο με 350 μερίδες φαγητού απέναντι σε ουρές 1000 ανδρών, γυναικών και παιδιών κατά κύριο λόγο υποσιτισμένων. Στις 27 Ιουλίου, λοιπόν, η «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΩΣ» με συνέντευξη τύπου ανακοινώνει πως η κατάσταση την έχει ξεπεράσει σε όλα τα επίπεδα και πως από τις 3 Αυγούστου δεν θα διανέμουν πλέον φαγητό στους ανθρώπους που βρίσκονται στο «Captain Elias», εκτός και αν δεχθούν τη βοήθεια που χρειάζονται από την πολιτεία και από τον Δήμο Κω. Ως εκ τούτου από τη Δευτέρα 3 Αυγούστου οι εκατοντάδες άνθρωποι που βρίσκονται στο «Captain Elias», μεταξύ των οποίων και εκατοντάδες παιδιά, δεν έχουν την παραμικρή πρόσβαση σε πράγματα στοιχειώδη, όπως μια μπουκιά φαγητό.
Την εικόνα αυτή της απελπισίας ολοκληρώνουν οι υπόλοιπες εκατοντάδες πρόσφυγες που βρίσκονται σε όλο το νησί προσπαθώντας να βρουν καταφύγιο κάτω απο δέντρα, μέσα σε σκηνές, στο λιμάνι, σε πάρκα κτλ κτλ. Όλοι υπό συνθήκες απάνθρωπες, δίχως καμία βοήθεια, αφημένοι στη μοίρα τους. Όλες αυτές τις μέρες που περνούν και μετρούμε ανθρώπους που λιμοκτονούν, μικρά παιδάκια που δεν έχουν ούτε γάλα να πιούν η κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου τι κάνει; Απολύτως τίποτα είναι η απάντηση σε αντίθεση με τον δήμαρχο Κω που είναι συνεχώς ενεργός. Από δηλώσεις του τύπου «οι πρόσφυγες κάνουν κακό στην εικόνα του νησιού και διώχνουν τον τουρισμό» μέχρι την αποστολή της αστυνομίας του νησιού να εκκενώσει πάρκο στο λιμάνι στο οποίο είχαν βρει καταφύγιο οικογένειες προσφύγων (το πάρκο τώρα φυλάει ιδιωτικός security), ο δήμαρχος δείχνει τις προθέσεις του όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται.
Αν δεν θέλουμε να δούμε συνέπειες ολέθριες- ακόμα πιο ολέθριες από αυτές που βλέπουμε τώρα- θα πρέπει να δοθεί μια λύση στην κατάσταση αμέσως. Πόσο καιρό ακόμη θα είναι οι χιλιάδες αυτοί άνθρωποι δίχως στον ήλιο μοίρα; Πόσο καιρό ακόμη θα είναι έρμαια των χειρότερων ρατσιστικών κοινωνικών αντανακλαστικών που μιλούν ακόμη και για δημιουργία φασιστικών περιπόλων για πογκρόμ (https://mpalothia.wordpress.com/…/κως-προσπάθεια-για-την-δ…/) ενάντια των προσφύγων στην Κω; Εμείς περιμένουμε και όσο περιμένουμε κρατάμε στο μυαλό μας την πιο δυνατή εικόνα αυτού του καλοκαιριού: το μικρό κοριτσάκι, προσφυγόπουλο από τη Συρία, που έπαιζε κάτω από ένα δέντρο και όταν πήγαμε κοντά του να του μιλήσουμε ένωσε τα χέρια του για να μας δείξει πως κοιμόταν και μετά τρομαγμένο μας φώναξε «μπουμ μπουμ μπουμ».

Ανταπόκριση απο Κω για το Δρομογράφο @tomikropsari

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Μεσ' την παλιά ταβέρνα - Ο σύγχρονος Σουρής





 Αγγελική Σπαθαράκη

Ουζερί - καφετέρια Ο Σουρής

Μεσ' τα καλά καθούμενα,
στην Τρίπολη βρεθήκαμε μια μέρα
να φάμε λογαριάζαμε στου Μήτσου την ταβέρνα.

Περνώντας όμως βιαστικά από άλλη μια ταβέρνα,
να τρώμε και να πίνουμε βρεθήκαμε,
ραχάτι απολαβάνοντας και όλα τα ζητούμενα
μεσ' τα "ψητά καθούμενα".

Ήμουν εγώ κι ο μερακλής ο Μήτσος ο λεβέντης